ابوجعفر محمد بن علی بن بابویه قمی، نامدار به «شیخ صدوق»، بی‌گمان یکی از ارکان انتقال میراث روایی شیعه به شمار می‌رود. کتاب او، «من لا یحضره الفقیه»، به عنوان یکی از کتب اربعه، قرن‌هاست که مرجع استنباط احکام قرار گرفته است. با این وجود، واکاوی دقیق‌تر روش‌شناسی او در نقل حدیث، چینش روایات و تلفیق آنها با فتاوای شخصی، پرده از چالش‌هایی برمی‌دارد که وثاقت مطلق و اطمینان‌پذیری کامل به تمام منقولات وی را با تردید‌های جدی مواجه می‌سازد.