در جهان‌بینی مانوی، نقاشی هرگز ابزاری تزیینی نبود، بلکه زبانی مستقل برای انتقال مفاهیم پیچیده کیهان‌شناختی به شمار می‌رفت؛ زبانی که مانی از آن برای گذر از مرز واژه‌ها و تبیین رسالت دینی خود بهره برد.