در ادبیات سیاسی و رسانه‌ای، معمولاً از بخشی از جامعه با عنوان «طیف خاکستری» یاد می‌شود؛ تعبیری که گاه ممکن است به‌اشتباه، بی‌تفاوتی یا فقدان تعلق را به ذهن متبادر کند. حال آن‌که این طیف را می‌توان صداهای میانی جامعه نامید؛ شهروندانی که نه از دایره تعلق ملی و فرهنگی بیرون‌اند و نه لزوماً در شمار مخاطبان ثابت و همیشگی پیام‌های رسمی قرار می‌گیرند. آنان درباره هر مسئله، متناسب با تجربه زیسته، کیفیت عملکردها، شیوه مواجهه مسئولان و میزان اقناع‌کنندگی روایت‌ها داوری می‌کنند.